:: ชุมชนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ป่าอนุรักษ์ ก่อนประกาศเป็นพื้นที่อุทยานแห่งชาติ หรือพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ ต่างมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการดูแลรักษาทรัพยากร
:: มูลนิธิไทยรักษ์ป่าได้มองเห็นความสำคัญนี้ จึงทำหน้าที่เป็นข้อกลางเชื่อมผสานความร่วมมือ ระหว่างหน่วยงานภาครัฐ ชุมชนในพื้นที่ป่า และภาคประชาสังคม เพื่อนำไปสู่ข้อตกลงในบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อให้ดิน น้ำ และ ป่าต้นน้ำ สามารถอยู่ร่วมกันกับชุมชนได้อย่างยั่งยืน…
————–
ป่ า อ ยู่ ไ ด้
————–
1. การมีกฏระเบียบชุมชน
คณะกรรมการอนุรักษ์ เป็นกลไกการทำงานร่วมกันของชุมชน เพื่อกำหนดกติกาการอยู่ร่วมกับป่า เช่น ห้ามตัดไม้ และ จับสัตว์น้ำในพื้นที่อนุรักษ์ หากฝ่าฝืนจะมีบทปรับ ซึ่งสามารถบังคับใช้ได้จริง โดยกฏหมายยังไม่ถูกบังคับใช้ และมีแผนงานในการขับเคลื่อนกิจกรรมอนุรักษ์ร่วมกัน เช่น บวชป่า บวชน้ำ เป็นต้น
2. การจัดการที่ดิน
ความชัดเจนของขอบเขตที่ดินในพื้นที่อนุรักษ์และพื้นที่ทำกินของชุมชน เป็นประเด็นที่มีมาอย่างยาวนาน การผสานความร่วมมือให้เกิดข้อตกลงร่วม เป็นเรื่องที่ต้องดำเนินการอย่างค่อยเป็นค่อยไป ให้เกิดการยอมรับร่วมกัน
———–
คนอยู่ได้
———–
3. การพัฒนาอาชีพเสริม
ชุมชนมีภูมิปัญญาดั้งเดิม และฐานทรัพยากรของชุมชนเท่าที่มีอยู่และสามารถนำไปใช้พัฒนาให้เกิดรายได้ที่เพิ่มขึ้น ลดการพึ่งพิงป่า และมีคุณภาพชีวิตที่ดี มีรายได้เพียงพอเลี้ยงดูครอบครัวที่มีการขยายเพิ่ม เด็กๆ ที่ต้องเรียนหนังสือ และคนเจ็บป่วยต้องมีการรักษา
4. การเกษตรยั่งยืน
เพื่อลดการพึ่งพาป่า และลดค่าใช้จ่ายในการซื้อหา แต่สามารถพออยู่ พอกิน ในพื้นที่ที่ชุมชนอาศัยอยู่
…เมื่อคนไม่สามารถถูกแยกออกจากป่า การหาแนวทางการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล ไปพร้อมกับการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติให้คงอยู่อย่างยั่งยืน จึงเป็นหัวใจและที่มาของคำว่า…
#คนอยู่ได้
#ป่าอยู่ได้
?
————————————————-
ภาพ : จิตรภณ ไข่คำ