‘ ธรรมชาติเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมนุษย์และไม่อาจแยกออกจากกันได้ ‘
:: เราอาจไม่รู้หรือหลงลืมไปแล้ว เพราะแม้ว่าสิ่งรอบตัวเราตอนนี้ไม่ได้รายล้อมไปด้วยธรรมชาติ และการใช้ชีวิตของเราก็แทบมองไม่เห็นว่ามีอะไรเชื่อมโยงกับธรรมชาติเลย แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น มนุษย์กับธรรมชาติก็ยังคงมีสายสัมพันธ์ต่อกันอยู่เสมอ

:: ย้อนกลับไปประมาณ 300,000 ล้านปีก่อน มนุษย์ได้ถือกำเนิดมาบนโลกใบนี้ ทุกอย่างที่ทำให้เรามีชีวิตนั้นได้มาจากธรรมชาติแทบทั้งหมด ลองนึกถึงมนุษย์ยุคแรกๆ ที่ใช้หนังสัตว์เป็นเครื่องนุ่งห่ม ต้องเร่ร่อนหาอาหารไปเรื่อยๆ และใช้ถ้ำเป็นที่อยู่ มนุษย์ให้ความสำคัญและเคารพธรรมชาติมาก เพราะรู้ว่าธรรมชาตินั้นให้ทุกสิ่งทุกอย่าง และสามารถทำลายทุกสิ่งทุกอย่างได้เช่นกัน ตรงนี้เอง จึงอาจเป็นเหมือนจุดกำเนิดของความเชื่อและพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับธรรมชาติ

:: จนเมื่อมนุษย์เรียนรู้และเข้าใจธรรมชาติมากขึ้น ความลี้ลับต่างๆ ในธรรมชาติก็ถูกเปิดเผยด้วยความรู้ทางวิทยาศาสตร์… ความเชื่อ ความเคารพธรรมชาติค่อยๆ ลดน้อยลง และถูกแทนที่ด้วยความก้าวหน้าทางวิทยาการและเทคโนโลยีสมัยใหม่

:: มนุษย์มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ได้รับความสะดวกสบายมากขึ้น แต่ที่ดูเหมือนจะเลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ ก็คือการบริโภคของเรานั้น ไม่ได้เป็นไปเพื่อสนองความจำเป็นขั้นพื้นฐานของการดำรงชีวิตเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เราใช้ชีวิตด้วยการบริโภคเกินความจำเป็น จนนำไปสู่การล้างผลาญทรัพยากร จนทำให้ธรรมชาติเสียสมดุลและยากที่จะฟื้นฟูตัวเองได้ทัน

:: และแน่นอน…สิ่งที่เราทำต่อธรรมชาติ จะต้องย้อนกลับมาทำร้ายเราเอง และภัยพิบัติต่างๆ ที่เกิดขึ้นทั่วโลกก็เป็นเครื่องชี้ชัดถึงผลของการทำลายธรรมชาติของมนุษย์ เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ย่อมมีผลกระทบต่อทุกชีวิตที่เกิดขึ้นบนโลกที่ดำรงอยู่ได้โดยการพึ่งพาอาศัยธรรมชาติด้วยกันทั้งสิ้น 🌿
______________________________
เรื่อง : อนิตา ดาหลาย
ภาพ : https://unsplash.com/